خشكسالي عبارت است از يك دوره طولاني مدت كمبود بارش كه موجب آسيب رسيدن به محصولات زراعي و كاهش عملكرد در واحد سطح مي شود. در تعريف خشكسالي قابليت انطباق زراعت با شرايط اقليمي مورد نظر است . ايران تقريبا 2315 ميليون هكتار بيابان دارد . كشور ايران 2/1% از خشكيها و 4/2% از بيابانهاي جهان را دارا ست كه نسبت به ديگر كشورها سهم دو برابري را در جهان به خود اختصاص داده است . از 100 ميليون هكتار دشت در معرض بيابان زايي در ايران، 75 ميليون هكتار در معرض فرسايش آبي،20 ميليون هكتار در معرض فرسايش بادي و نزديك به 5 ميليون هكتار در معرض تخريب هاي شيميايي و فيزيكي قرار دارند .                                                                                            

برداشت بي رويه از منابع آب هاي زيرزميني يكي از عوامل گسترش بيابان زايي در كشور است سالانه 6 ميليارد مكعب به صورت اضافه از سفره هاي زيرزميني برداشت مي شود كه همين امر بسياري از دشتهاي حاصلخيز را در معرض خشكي و نابودي قرار مي دهد. 

وزش بادهاي گرم و سوزان، موانع كوهستاني، استقرار كم فشار حرارتي، عدم صعود و جابجايي شديد هوا، استفاده نا مناسب انسان از محيط زيست و ... نيز از مهمترين عوامل وقوع خشكسالي و پديده بيابان زايي به شمار مي روند. زمين هاي باير، مسكوني نبوده و تحت فشارهاي گوناگون قرار دارند. اين فشارها موجب گسترش بيشتربيابان ها مي شود و بنابراين زمين هاي خشك، در صورت چشم پوشي ازآنها به تدريج به بيابان تبديل مي شوند.                                                                            

 روش هاي موثر براي حفظ رطوبت خاك در زمين هاي خشك، تدارك تالاب هاي متعدد، تغيير شكل زمين و ايجاد خاكريزهايي به منظور حفظ آب باران و حفر مخازن زير زميني را شامل مي شود.                                                                     

بيش از دو سوم خاك ايران به لحاظ شرايط طبيعي و اقليمي آب و هواي خشك، بياباني است و يا به سرعت روند بيابان شدن را طي مي كند. 

ايران در منطقه خشك و نيمه خشك قرار دارد  و با 37 ميليون هكتار مناطق كويري و بياباني در كمربند خشك دنيا واقع است.